خانه دوست کجاست

من دلم ميخواهد خانه اي داشته باشم پر دوست كنج هر ديوارش دوستانم بنشينند آرام گل بگو گل بشنو هر كسي ميخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد شرط وارد گشتن شستشوي دلهاست شرط آن داشتن يك دل بي رنگ و رياست بر درش برگ گلي ميكوبم و به يادش با قلم سبز بهار مينويسم اي دوست خانه دوستي ما اينجاست تا كه سهراب نپرسد ديگر خانه دوست كجاست

دفتر دل

مرا عمری به دنبالت کشاندی

سرانجامم به خاکستر نشاندی

.

ربودی دفتر دل را و افسوس

که سطری هم از اين دفتر نخواندی

.

گرفتم عاقبت دل بر منت سوخت

پس از مرگ سرشکی هم فشاندی

.

گذشت از من ولی آخر نگفتی

که بعد از من به اميد که ماندی ؟

نسیم سحر

مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

که راحت دل رنجور بی قرار من است

به خواب در نرود چشم بخت من همه عمر

گرش به خواب ببینم که در کنار من است

اگر معاینه بینم که قصد جان دارد

به جان مضایقه با دوستان نه کار منست

حقیقت که در نه در خورد اوست جان عزیز

ولیک در خور امکان و اقتدار من است

اگر هزار غم است از جفای او بر دل

هنوز بنده ی اویم که غمگسار منست

درون خلوت ما غیر در نمیگنجد

برو که هرکه نه یار منست بار منست

ستمگرا دل سعدی بسوخت در طلبت

دلت نسوخت که مسکین امیدوار منست

وگر مراد تو اینست بیمرادیه من

تفاوتی نکند چون مراد یار منست

طبیعت انسان

روزی مردی عقربی را دید که درون اب دست و پا می زند.او تصمیم گرفت عقرب را نجات دهد،اما عقرب او را نیش زد . مرد باز سعی کرد تا عقرب را از اب بیرون بیاورد،اما عقرب بار دیگر او را نیش زد.رهگذری او را دید و پرسید:"برای چه عقربی را که نیش می زند،نجات می دهی."مرد پاسخ داد:"این طبیعت عقرب است که نیش بزندولی طبیعت من این است که عشق بورزم.چرا باید مانع عشق ورزیدن شوم فقط به این دلیل که عقرب طبیعتا نیش می زند؟

چشمهای تو

يه شب خوابت چشمامو بي خبر برد به دنيايي از اينجا ساده تر برد به دنياي گل و نور و ترانه ميون لحظه هاي عاشقانه تو تنها دلخوشي تنها اميدي تو حرفي که نمي گفتم شنيدي تو با من بودي و من بي تو افسوس تو خورشيدي و من دنبال فانوس تو رقص ماه و خورشيد و ستاره خودم روياتو مي ديدم دوباره ميون خواب و بيداري نشستم هنوزم پيش چشماي تو هستم

متهم

دست هايم بوي گل مي داد

،مرا به جرم چيدن گل گرفتن

.................اما هيچ کس نپرسيد

;شايد من گل کاشته باشم

غروب

تهمت

اي خدا کاشکي براي آدما

دل بي رنگ و ريا ساخته بودي

کاشکي جاي غضب و کينه ي دل

دل پر مهر و وفا ساخته بودي

ديگه قلب آدما از آهنه

کارشون ريا و تهمت زدنه

آدما از همه چي دل بريدن

جاي روز به ظلمت شب رسيدن

واي از اين تهمت بي جا

واي از اين رنگ و ريا

واي از اين قلب دو رنگ ودل سنگ آدما

ديگه قلب آدما از آهنه

کارشون ريا و تهمت زدنه